رأی شماره : ۵۳/۱۷-۱۳۵۳/۳/۱۵
تاریخ: ۱۳۵۳/۳/۱۵
رأی وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عالی کشور
ماده ۱۳ قانون جزای عمومی مصوب خردادماه ۱۳۵۲ در مقام تعریف جزای نقدی نسبی میگوید جزای نقدی نسبی آن است که میزان آن بر اساس واحد یا مبنای خاص قانونی احتساب می گردد و چون جزای نقدی نسبی که به موجب ماده ٤٢ اصلاحی مصوب ۲۰ فروردین ۴۸ قانون حفاظت و بهره برداری از جنگلها و مراتع برای بریدن یا ریشه کن کردن و یا سوزاندن نهال جنگلی تعیین گردیده بر مبنا و مأخذ حداکثر ۵۰ ریال هر نهال میباشد و به موجب مواد ۹ و ۱۲ قانون جزا مصوب خرداد ۱۳۵۲ مطلق جزای نقدی حداکثر تا ۵۰۰۰ ریال کیفر خلافی و از ۵۰۰۱ ریال به بالا یفر جنحه ای شناخته شده اعم از اینکه جزای نقدی در قانون نسبی باشد و یا ثابت ملاک تشخیص خلافی و جنحه ای بودن جرم قطع یا ریشه کن کردن و یا سوزاندن نهال جنگلی در مورد هر جرم علیحده تجاوز و یا عدم تجاوز حداکثر مجموع مبلغ جزای نقدی نسبی خواهد بود که بر اساس حداکثر ۵۰ ریال واحد محاسبه جزای نقدی نسبی مصرح در ماده ٤٢ اصلاحی قانون حفاظت و بهره برداری از جنگلها و مراتع از طرف دادگاه قانوناً قابلیت تعیین دارد. این رأی به موجب ماده ۳ الحاقی به آئین دادرسی کیفری و در حد پیش بینی شده ضمن قانون وحدت رویه مصوب تیرماه ۱۳۲۸ لازم الاتباع خواهد بود.