رأی شماره : ۱۸-۱۳۶۵/۷/۱
تاریخ: ۱۳۶۵/۷/۱
رأی وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عالی کشور
ماده ۲۸۴ قانون اصلاح موادی از قانون آیین دادرسی کیفری مصوب شهریورماه ۱۳۶۱ در مورد قطعی بودن احکام دادگاه های بدوی کیفری به مستفاد از مستثنیات مصرحه در این ماده ظهور در احکام ماهوی به معنای اخص کلمه دارد که بر تعیین مجازات یا برائت صادر میشود لیکن مقنن در ماده ۱۸۰ قانون آیین دادرسی کیفری به تصمیماتی که دادگاههای کیفری از جمله در پروندههای منع پیگرد به علت عدم وقوع جرم اتخاذ می نماید عنوان رأى اطلاق نموده که در خصوص و مورد افاده حکم ماهوی را نمی کند و این نوع آراء به صراحت ماده ۱۸۰ قانون مار الذکر قابل رسیدگی فرجامی تشخیص میشود بنابراین رأی شعبه ۱۱ دیوان عالی کشور صحیح و منطبق با موازین قانونی تشخیص می شود. این رأی بر طبق ماده واحده قانون وحدت رویه قضائی مصوب ۱۳۲۸ برای شعب دیوان عالی کشور و برای دادگاه ها در موارد مشابه لازم الاتباع است.